Vluchten of vechten? Voelen!

De afgelopen twee blogs schreef ik over ‘negatieve emoties’ en het nut daarvan ze niet te negeren. Maar, áls je die negatieve emoties toelaat, hóe doe je dat dan?

Ons brein is al eeuwenlang geprogrammeerd op vechten of vluchten. Ook al doen we dat al heel lang en was dat voor onze verre voorvaderen de perfecte manier om te reageren, in onze huidige maatschappij heeft dat niet het beste resultaat meer.

Het gaat om de derde V; Voelen.

Voelen wat er van binnen gebeurt. Erbij stilstaan. Niet vluchten in allerlei afleidend gedrag of door je kop in het zand te steken.

Zoals Brené Brown, onderzoekshoogleraar maatschappelijk werk ontdekte; ‘Het verschil tussen veerkrachtige en minder veerkrachtige mensen – en dat bleek een heel duidelijk óf wel óf niet-verschil – is het verschil tussen verbonden blijven met je emoties of de verbinding verbreken’.

Om verbonden te kunnen blijven met je emoties, moet je stilstaan. Je openstellen. Zodat er ruimte komt voor je emoties. Zowel de positieve als de negatieve. Of béter gezegd; de plezierige en minder-plezierige emoties.

Door al mijn jaren psychische hulp heb ik aardig goed geleerd stil te staan bij mijn emoties. En o jee, wat was dat soms beangstigend! Er waren hele periodes dat ik vluchtte voor die gevoelens van angst, verdriet en boosheid.

Het vergt oefening om stil te staan. Om je kwetsbaar op te durven stellen. Het lijkt alsof je geen controle meer over jezelf hebt. En in onze maatschappij draait juist zóveel om controle. Misschien speelt dat een rol in waarom mensen met psychische problemen nog steeds vaak met de nek aangekeken worden. In onze maatschappij met allerlei (gedrags)regels past het niet dat iemand opeens zijn onplezierige gevoelens uit.

Tegenwoordig ben ik heel goed in staat stil te staan bij mijn emoties. Vind ik dat zelfs prettig. Omdat het me inzicht oplevert in hoe ik ervoor sta, wat ik eventueel kan veranderen. Waar mijn behoeftes liggen, maar ook wat stress oplevert.

Het helpt om een vaste gewoonte te maken van dat bij jezelf stilstaan. De één doet dat door een uur stil te zitten mediteren. De ander doet dat misschien door te gaan hardlopen. Ik doe dat door te schrijven. Het liefst voordat de wereld (inclusief partner) wakker wordt. Dan schrijf ik mijn dagelijkse ‘gevoelsspreekuur’. Ik keer naar binnen, word stil en beschrijf wat ik voel of wat er dwarszit.

Ik ben nu heel erg blij dat ik door al die jaren heen heb leren kijken naar mijn emoties. Ze heb leren uiten, hoe pijnlijk soms ook. Het heeft mij verrijkt. Het heeft een heler, ‘geheelder’ mens van me gemaakt. En het mooiste is misschien wel dat er tegenwoordig in mijn gevoelsspreekuren steeds prettiger gevoelens omhoog komen!

Share Button

, , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie

* Please Add the Values

 

Bezoek adres :

H.F. Dresselhuisstraat 6

Bad Nieuweschans (Gr)

tel.: 06 42 06 83 42

bankrelatie; triodos ( Mamma can Do )

iban NL79 TRIO 0198 0159 68