‘Upgraden’

Een aantal jaren geleden, schreef ik onderstaand artikel. Nu ik toch weer opgenomen ben, vond ik het toepasselijk het te publiceren. Inmiddels is een deel van het artikel alweer achterhaald, in die zin, dat ik de laatste jaren aanzienlijk minder vaak opgenomen hoef te worden. Upgraden noemden mijn hulpverleners en ik het, als ik weer opgenomen werd. Weer wat bijleren.

Mijn aantal opnames op een psychiatrische afdeling is groot. Toch ben ik niet zielig. Weliswaar ben ik chronisch psychiatrisch patiënte, toch ben ik niet een hopeloos geval. Nog altijd is er de hoop op minder opnames, minder hulp nodig hebben. Nog altijd zit er rek in mijn elastiek.

Maar er is ook het groeiend besef dat ik soms een opname nodig heb. Dat ik me daar niet voor hoef te schamen. Het hoort bij mijn ziekte, het hoort nog bij mij als persoon.

Met al mijn opnames heb ik vanzelfsprekend veel medepatiënten meegemaakt. En met die medepatiënten ook de diverse stadia hoe iemand zijn/haar opname ervaart. De ‘eerstelingen’; eerste opname, met de vurige wens “eens, maar nooit weer”.

Het raakt me als mensen dat zo uitstralen en uitspreken. Zo was ik ook, lang geleden. Maar de groep patiënten die vaker opgenomen wordt dan één keer, is veel groter. Met strijd, weerstand, schaamte, voor wéér een opname. Ook herkenbaar. Soms zou ik tegen die mensen willen roepen; “geef het toch op, dat strijden, die weerstand tegen de opname”.

Alleen werkt het niet zo. Acceptatie van je ziekte, acceptatie dat je daarom soms opgenomen moet zijn, is niet een simpel pilletje wat je in kan nemen. Acceptatie kost tijd, heel veel tijd.

Toch ben ik ‘blij’ dat ik op een gegeven moment bij dat acceptatiepunt uitkwam. Het maakt een opname niet leuker – een opname is nooit fijn – maar toch scheelt het om niet te hoeven strijden tegen iets wat onoverkomelijk is. Of je te schamen voor symptomen, die gewoon een onderdeel van je ziekte zijn.

De laatste jaren ben ik me bij opnames bewust dat het bij mijn ziekte hoort. Kan ik opnames beter zien als ‘op de plaats rust’. Ander perspectief, verandering van plek geeft ruimte om te kunnen kijken waar het misgegaan is. En dan niet bij de pakken neerzitten en wachten tot het vanzelf over gaat, want dat doet het namelijk niet. Maar zelf actief bedenken en realiseren hoe het anders, beter, wijzer kan.

De veilige basis van een psychiatrische afdeling gebruiken om later weer vanuit je eigen huis, je eigen leven, de draad op te pakken.

Gelukkig kom ik altijd op dezelfde afdeling terecht bij een opname. De verpleegkundigen kennen me zo langzamerhand. Eén van de verpleegkundigen maakte me laatst het compliment dat ik telkens weer boven mijn problemen weet uit te stijgen. Dat is – denk ik – essentieel. Van de grote groep patiënten die ik meegemaakt heb, zie ik vaak – naast strijd en weerstand – ook het idee dat beterschap gecreëerd wordt door de psychiater, verpleegkundigen, medicatie. Dat is echter maar een heel klein deel van herstel. Heel veel ‘moet’ je zelf doen.

Dat het lange tijd kost, heb ik een periode gezien als verloren jaren. Maar het is een proces wat niet van de ene op de andere dag klaar is. Het is ook een proces van vallen en opstaan, van goede periodes en van slechte tijden. En ik ben er tevreden mee dat ik in tijden van terugval kan terugvallen op een opname. Zonder strijd tegen mijn ziekte, zonder schaamte, maar juist met acceptatie, maar ook een actieve houding om nóg meer te groeien.

Share Button

, , , , ,

One Response to ‘Upgraden’

  1. Marjolijn juli 30, 2016 at 1:59 pm #

    Wat een prachtige spiegel houd je ons weer voor…
    Heel worden kunnen we alleen door alles van onszelf te accepteren…
    Ook de (zogenaamde) schaduwkanten… (Die ons, al is het oh zo moeilijk, juist ook zoveel verder in bewust-zijn brengen!)
    En dat lezen wij in dit mooie, zo wijs geschreven stuk over ‘upgraden’!
    En ja, dat vraagt stapje voor stapje acceptatie van waar we het meest angstig voor zijn…
    Zoals ik bv worstel met angst voor de angst!
    En zo hebben we allemaal onze kwetsbare kant, bij de één zichtbaarder dan bij de ander, maar bij iedereen aanwezig…
    Bewust of on-bewust…
    Héél menselijk!
    Wat zouden we alleen al ‘menselijker’ worden als we deze kwetsbaarheid met elkaar zouden delen, het durven laten zien, zoals jij het hier met ons deelt!
    Dankjewel lieve Willemien voor je open-hartig-heid!
    Het gaat je/jullie goed!

Geef een reactie

* Please Add the Values

 

Oudezijl 1002

9691 PC Oudezijl (Gr)

tel.: 06 52 525 097

bankrelatie; triodos

iban NL79 TRIO 0198 0195 68