Openheid

Op mijn bed, in de woonkamer. Prachtig uitzicht, aan alle kanten, over het kalm-kabbelende water. Ik lig ‘prinses-heerlijk’. Mijn gemoed is net zo kalm als dat water. En dat is een heel mooi moment om een voor mij belangrijke blog te schrijven. Ik wil jullie, als (trouwe) volgers van mijn blogs, openheid van zaken geven over mijn lichamelijke gezondheid.

Want, een bed in de woonkamer? Ja, dat bed is er afgelopen weekend gekomen, nadat ik eerder vorige week, tot de erkenning was gekomen dat het eigenlijk allemaal niet meer lukte. Ik heb bijzonder veel pijn, in rug en been. Soms kan ik nauwelijks lopen.

Tot vorige week zette ik me er alleen maar heel grimmig tegen af. Dat rotlijf! Alleen werd het daar zeker niet beter van. En bovendien, het is ook niet eerlijk tegenover mijn lijf, wat me, al 52 jaar, met zich meedraagt. Een lijf, wat een heleboel nare dingen heeft meegemaakt, maar wat me desondanks toch nooit helemaal in de steek gelaten heeft. Dat lijf heeft veel méér verdiend; dat ik er goed voor ben. Dus dat betekent momenteel veel rusten. Vandaar dat bed in de kamer.

Een oorzaak voor mijn pijnklachten wordt nog steeds gezocht. Ik had de bezoeken aan artsen een tijdje stop gezet, omdat ik er nogal moedeloos van werd. Mijn klachten zullen vast voor een deel (blijvende) schade zijn, als gevolg van dat eerdergenoemde roemruchte verleden. En de talloze jaren dat ik onder hoogspanning leefde, om al die ellende een goed plekje te geven. Dat is me inmiddels heel goed gelukt.

Die lichamelijke klachten zitten niet tussen mijn oren. Als je er goed over nadenkt, is dat gewoon een logisch (maar wel wrang) gevolg van veel psychisch leed. Al was het alleen al door een verkrampte houding, die ik me door de jaren heen aangeleerd heb.

Alleen hebben somatische artsen toch wel de neiging het te bestempelen als ‘tussen de oren’, als ze de klacht niet kunnen diagnosticeren met een lichamelijk etiketje.

Ik kijk verder dan hen. Ik durf te erkennen dat lichaam en geest één geheel zijn. En dat dat voor mij niet zo heel vrolijk uitpakt. Dat is niet zielig en ook geen aanstellerij.

Natuurlijk zijn er momenten dat het me boos maakt. Of verdrietig. Maar, vanaf het moment dat ik voor mezelf erkend heb dat ik – tijdelijk of veel langer – patiënt ben, gaat het me best goed.

Ik zorg dat ik er leuk uitzie. Ik zorg dat de kamer netjes is (gelukkig kan ik nog wel wát zelf). Erik heeft zijn dagplanning wat aangepast.

En, we hebben het beiden gewoon (nog steeds) heel gezellig en goed.

Alles staat of valt met het al dan niet accepteren van hoe het momenteel is.

Elke nieuwe dag plukken we. Met hart en ziel! Oók vanaf een bed in de woonkamer.

Share Button

, , , ,

One Response to Openheid

  1. Marjolijn november 26, 2015 at 6:42 pm #

    Lieve Willemien, Als eerste natuurlijk het allerbeste toegewenst!
    Wat een helderheid en inzicht heb je over jouw gezondheidssituatie!
    En ook liefde en zachtheid voor jezelf! De basis van genezing!
    Ook dit zal jij weer op jouw eigen-wijze aangaan, en zal je ook weer ombuigen naar nog meer kracht en positiviteit!
    Helemaal à la jou!

    Lieve, warme groet,
    Marjolijn

Geef een reactie

* Please Add the Values

 

Bezoek adres :

H.F. Dresselhuisstraat 6

Bad Nieuweschans (Gr)

tel.: 06 42 06 83 42

bankrelatie; triodos ( Mamma can Do )

iban NL79 TRIO 0198 0159 68