Het balletje dat rolt…

Soms zijn er van die gebeurtenissen, die je dag kunnen veranderen. Het balletje kan raar rollen…

Laatst was er bij mij zo’n gebeurtenis. Het was een gewone, gemiddelde dag. Tot de telefoon ging.

Omroep MAX belde me op, naar aanleiding van het interview wat ik in maart jongstleden aan de Margriet gaf.

Een heel gesprek over psychische problemen, over mensen met een ‘psychisch kantje’, zoals deze redacteur ons noemde. Over het bijbehorende stigma en hoe je dat kunt veranderen. Ha, dat is mijn paradepaardje!

Zolang als ik al meeloop in de psychiatrie, heb ik te kampen met het stigma, wat er op psychiatrie rust. En volgens mij kan je dat stigma alleen verminderen door open- en eerlijkheid. Door mensen te laten zien dat niet iedere psychiatrische patiënt zo gek is, als die paar extreme psychische gestoorden, die het journaal halen, omdat ze een vreselijke daad hebben verricht.

De redacteur vraagt me of ik bereid ben mijn verhaal op TV te doen. Jazeker!

Ik kom op het lijstje mogelijke kandidaten voor de uitzending.

Als ik de telefoon neerleg, ben ik van alles tegelijk. Beduusd, opgewonden, ontroerd. Een wens komt uit; mensen vertellen over psychische problemen en dat daar in feite prima mee te leven valt, dat er met mij ook prima te leven valt.

Ik weet dat ik het goed kan verwoorden. Ik weet dat ik een sterke uitstraling heb.

Dat ontroert me tegelijkertijd. Dat, zelfs ondanks die kwaliteiten, er toch die psychische kant is.

Ik voel een lijntje ‘naar boven’. Naar mijn twee lieve mamma’s die zo trots op me zouden zijn, als ik in die uitzending mijn zegje doe. Ik mis hen even te kunnen bellen. Maar ik geloof erin dat ze me kunnen volgen en dat ze met me meeleven.

Een vriendin (toevallig de moeder van degene die het interview van de Margriet schreef) vraagt me of ik het niet eng vind, zo’n uitzending, die veel bekeken wordt. Natuurlijk is het spannend. Maar wel leuk spannend. Er zullen momenten zijn dat ik zenuwachtig ben. Maar de ervaring bij een eerder publiek optreden heeft me geleerd dat ik als het ware boven mezelf uitstijg en er die mooie, sterke vrouw zit.

Ik hoef alleen maar mezelf te zijn.

Het balletje kan raar rollen in het leven!

Share Button

, , ,

2 Responses to Het balletje dat rolt…

  1. Henk Bulthuis mei 30, 2015 at 8:53 pm #

    Mooi dat het zo goed gaat.
    Zal duimen dat je uitgenodigd wordt voor een interview.
    En dan wel een verslag t.z.t. hier..

    Groetjes

  2. Marjolijn mei 31, 2015 at 8:02 am #

    Wow lieve Willemien, wat een uitdaging!
    En ja, zo zie je maar, dat juist jou zo intense levens-ervaringen nu positief mogen bij gaan dragen aan het geheel! Er is geen verschil tussen mensen, we hebben allemaal ‘een psychische kantje’! En de problemen van onze menselijke, psychische kant zijn m.i.het niet kunnen en/of mogen verwerken van te pijnlijke indrukken (uit het verleden). Dat kan iedereen helaas overkomen, daar is niets ‘gek’ aan… Gelukkig komt er ook op dit punt steeds meer bewustzijn, en daar mag jij een hele belangrijke steen nu aan bijdragen!
    En juist door die ‘psychische kant’, heb je ook je kracht en kwaliteit ontwikkelt, dat gaat samen!
    We zijn kwetsbare wezens, door dit ook zo te durven aangaan en te ervaren komt daar-door-heen juist de diepere, natuurlijke kracht tevoorschijn…
    Kwetsbaarheid = Kracht!
    Alle goeds,
    Marjolijnxx

Geef een reactie

* Please Add the Values

 

Bezoek adres :

H.F. Dresselhuisstraat 6

Bad Nieuweschans (Gr)

tel.: 06 42 06 83 42

bankrelatie; triodos ( Mamma can Do )

iban NL79 TRIO 0198 0159 68